Çocukluk ne güzel şeydi!
Sıska vücudumun üstünde kocaman kafam,
Korkmazdım hiçbir şeyden, babamdı gözümde kahraman,
Çok kısa gelirdi içinde kaybolduğumuz şu zaman.

Yaşam kaygısı yoktu,
Düşündüğüm tek şey, gözlerimde biriken uykuydu,
Beni seveni kalbim, her an sevmeye hazırdı,
Masumduk, her gördüğümüz yerde ’sevgi’ yazardı.

Oyun oynardık, kavga yapardık, bazen de âşık olurduk.
Yüzümüz kızarırdı, utanırdık!
Elini tutardık, onu gönlümüzün bahçelerinde gezintiye çıkarırdık.
Kahramanlık yapardık !

Sonra büyüdük,
Büyüdük de ne oldu?
Özenirdik ya işte büyüklere!
Şimdi büyüğüz,
Etrafımızda olanlardan kızarır oldu yüzümüz,
Üzülür olduk, her gün ağlar oldu gözümüz,
Önceden dürüsttük, şimdi ’yalan’ oldu sözümüz,
Kirlendi kalbimiz, geçerken hayatın kirli yollarından,
Biz de tutunduk hayatın kollarından,
Sıkılır olduk dünyanın gizli oyunlarından,
Birçoğumuzun haberi yok yatsıda sönen mumlarından,
Muaf bırakılmak istedim ben, ömrümün son anlarından.

Emre GÜLBÜZ