Buruk bir mendilin ucuna işlediğim umutları
Rüzgâr alıp götürdüğünde uzaklara
Ufuklara bakıp küfür savurmayacağım

Ağaçların yaprakları solup da düştüğünde yere
Gözlerimin kızıllığını gün batımında görüp de
Kalabalığa bakıp küfür savurmayacağım.

İnadına yaşayan insanların, gülüşlerine
Nasır tutmuş avuçlarının yanıklarında
Hayata galebe gelememiş bana küfür savurmayacağım.

Islanmış gamzelerinde açan güllerin dikeni
Batsa da kan revan yüreğime
Sevmeyen gönlüne küfür savurmayacağım.

Gidip de dönmeyen gemilerin ardında boynu bükük
Her durakta mahsun ve üzgün duran suratıma
Çarpan ayrılıklara küfür savurmayacağım.

Şarkıların nakarat kısımlarına tutunan hayatın
Düşmekte olan sayfalarına hayıflanıp da
Sensiz dünyaya küfür savurmayacağım.

Arkamda kalan insanların suya düşen yansıması
Yanımda yürüyenlerin ihanetin fırtınası
Tutulup da dünyaya küfür savurmayacağım.

Kalanların bizim olduğu şu dünyada
Eksiklerin acısına yanıp da
Üç günlük dünyaya küfür savurmayacağım

M.S./2010
KAHRAMANMARAŞ