Ey ağaç!
Küçücüktün.
Şimdi büyüdün.
Beş katlı apartmanla yarışa girdin…
Sen kazandın!

Şimdi ben;
Beşinci katın balkonunda, sana bakarken
Sen büyüdün.
Ne için ha,
Ne için!

Betonların arasında,
Her şeye inat!
Yeşilini göstermek için mi?
Her şeye inat!

Ey ağaç!
Küçücüktün.
Kaç kere budadık seni?
Hatta bir keresinde,
Köklerinden kestik kollarını…
Sen her şeye inat büyüdün…
Al sana yeşil der gibi,
Gözlerimize sokar gibi,
Dimdik haykırıyorsun…

Ey ağaç!
Seni büyüten kim?
Sana bakan kim?
Yaz geldi, kış geldi…
Biz kâh yandık, kavrulduk!
Kâh üşüdük, donduk!
Sen kavrulmadın mı?
Sen donmadın mı?
Kim baktı sana?
Kim büyüttü seni?

Ey ağaç!
Gölge ettin,
Rüzgâr ettin, serinlettin.
Yetmedi,
Kargalara yuva oldun…

Ey ağaç!
Güzel ağaç,
Evime komşu olan ağaç!
Gece ay ışığında,
Bana gölge olan ağaç!

Seni bana yakın kılan nedir?
Beni sana yakın kılan?
Köklerinden dallarına,
Her şeye inat var olan,
Ey ağaç!


İzmir 21.06.2005
NOT:
Üç gün önce,dibinden budadılar seni...
Bu acıyla ne kadar yaşarsın,yaşarım bilemem?
Ama hayat herkes için bir gün mutlaka bitecek...
24.06.2010
Yani ben sana bu şiiri yazdıktan tam beş yıl sonra!