Namerdin türküsü çalınır dilden dile.
Zaman kötülüğü haykırır gülmez garibe.
Vur yıkılsın gardaş, güzellik neyimize.
Yaşıyoruz ama: Nasıl, kim ne bilsin!

Vur patlasın çal oynasın geceler var.
Dünya denen handa, yetimler aç yatar.
Düzenine yandığım hayat, gülüşlerimi yakıp yıkar.
Yaşıyoruz ama: Nasıl, kim ne bilsin!

Yaşamak güzeldir, yaşatana şükür.
Gel sabreyle sevdiğim yarınlar elbet bizi güldürür.
Zulme gark olduğun gün, cennet ödülümüzdür.
Yaşıyoruz ama: Nasıl, kim ne bilsin!

Sevmek aşk- ı evlâdır, Riya olmasa.
Mutluluk bakimidir, maddeyi bulana.
Olmaz olsun: Küfürle başlar her sözümüz, sonumuz hayrola.
Yaşıyoruz ama: Nasıl, kim ne bilsin!


Lakırdılar süslüdür yalan dolanla.
İnsanlar köle olmuş menfaatin kapısına.
Kalmamış dost sedası, kim kime tım tıma.
Yaşıyoruz ama: Nasıl kim ne bilsin!

Korkuyorum naaşım ortada kalır diye.
Vefa olur mu? İnsanlığın olmadığı yerde.
Mahmut Enes insana vakıf oldu, sevilmediği âlemde.
Yaşıyoruz ama: Nasıl, kim ne bilsin!

09.10.2007

Mahmut Enes YÜCEL