akdeniz’in bakir ve yoksul kıyısında
yalnız bir kum tanesiyim;
ne el değmiş yüreğime,
ne kimse dokunabilmiş gönül telime.
yıllar boyu o sonsuz umutla beklediğim,
şüphesiz sendin...

bir zakkum ağacının gölgesine sığınıp
gündoğumunu nasıl beklediğimi;
yani gözlerin, gözlerimin kuytusuna değince
içimin nasıl aydınlandığını anlatsam...
dinler misin?

dalgalar boyu uzandım sana,
bazen ellerimi uzatsam tutacak kadar yakın,
bazen hayallerimi yoracak kadar uzaksın.
biliyorum aslında;
tüm bunlar zihnimin o eşsiz oyunları.
ve biliyorum oysa;
sen bana, benden daha yakınsın.

olur da kirlenirsem hoyrat bir sel akışında,
arınmak isterim coşkulu, şefkatli dalgalarında.
işte, seninim...
al beni yüreğinin içine,
sevdiğini söyle...

bazen deli bir rüzgârdır esen;
güzelliklere düşman, hoyrat bir nefes...
esme rüzgâr ne olur, yıkma umutlarımı!
kalelerim kumdan...
bu hızla esersen,
bütün düşlerimin sonu hüsran.

umutlarım hep senli, hep senden yana;
peki neden uykularımda yoksun?
bir bildiğin var elbet;
uyandırmaya kıyamıyorsun.

ama uyandım, bak!
kumsala serpilmiş gönül bahçemizdeyim.
tüm yasaklara çizgi çekip bugün ihtilâl yaptı yüreğim;
varlığımı ömrüne adayıp, önüne serildi tüm benliğim.


14.06.2010/Hatice Ak