gecenin gamzesinde ay...
kendini tırmalamış bir kedi miskinliği öğle vakti...
oltamda yiyemiceğimi bildiğim bir çırpınış
sonra salıvermişliğm mavilere kendimi balık gibi

tütsülenmiş bulutlar kadar masum
aşk iksirini içirmeye kıyamamış zavallı bir peri kızı
sonra korkuyla silkinen o prens
ah küçüğüm
bilemeceği bir sevdanın bekçisi bakışları...

gece...
ve gecenin içinde cam parçacıkları...
çıplaklığından utanmış bir ağlayış çöreklenirken zihinlere
yüzünde cam parçaları
uyanır monalisa...
artık ağladığını farketmek için bile geçtir.

nüshalar hapsedilir gecenin gamzesine.
çıldırtıcı bir müsvedde karalanmış her yanı
çıkar ortaya ansızın
başrolleri yere düşürür
paramparça olur yer etmişlikler
sonra...
belirir güneş
elimde olta ve o dokumaya kıyamdığım çırpınış
gün yeniden başlar
taki gece gülümseyip gamzesi belirinceye dek yenden.