Sen!
sen hiç anlamadın beni
elekte elenddim, kaç telden geçtim
ben aşkın şırasıyım bülbüllerin dilinde
uğuduyor yüreğimde, o şehrin deli rüzgârları
adersi bilinmeyen,bir limandan çıkıp geldi.





Yüzü uzaklara dönük
gülüşleri hüzzam, bakışları günbatımı
belliki oyalanmış, mehtabın doğuşuyla
işveli bakışları mavi kubbede,
gül kokulu esişlerine çoğaldım
aysız gecelerde öptüm dudaklarını
ne güzel seni düşlemek
mavi gözlerinde özgürlüğün tadını duymak
omuzlarına dökülen sevda yüklü saçlarına dokunmak
ne güzel.





Eyy...Cahit Sıtkı Tarancı’nın diyarı
yeterince yabancıym sana
toprağın biraz hüzünlü, biraz da Celal yüzlü
al türkülerini taş plaklardan
özlemin bulaşsın bütün sokaklara
isterse yıkılsın bütünüyle, bu şehir
bir bilsen, anılara dokundukça
nasıl üşüyor içim.






Nuri Dağdelen
Özdere-İzmir
18.5.2010
saat.13.35