yağmurlu bir kış sabahı
sessiz bir faniyat duvarını aştımda geldim yanına
sana kır çiçekleri getirdim gülüm
avuçlarımla topladım hepsini
kücücüktün sen, minicik ellerin vardı hani
yağmuru severdin, korkardın gök gürültüsünden
sana yakıştıramadım sesizliği
büyüyecektin sen daha gülüm
bir çil gibi düştün göğsümden toprağa
en zayıf yerimden vurdun beni ölüm
ne çare gökleri titretirken
yağmurlu bir kış sabahı
bir tel saçının yerine
avuçlarımla toprağını topluyorum
ten durmaz çürür gülüm
özlüyorum seni
birgün bende gelirim yanına
şarkılar söyle yine gülüm ıslak dudaklarınla
cennetin beyaz kanatlı güvercini
şimdi sen yoksunya alışırmıyım bilmıyorum
eksildim birkere alışamam biliyorum
bir sabah gitttin nefesinide alıp
yüzüme bakma öyle soğuk
beni yakma gülüm
kaybetttim seni
canımdan can aldın ölüm
çaremi aldın elimden
çaresizliğimi ver ölüm