Vuslatına ermeme zerre ihtimal olsa
Her dem merhameti bol Rabbime yalvarırdım…
Mucize kabilinden müjdeli bir hal olsa
Sana gönül bağımdan hemen bir gül verirdim…

Bırakmazdım ölsem de bir tutsaydım elini
Koklardım teker teker saçının her telini
Soldurmazdım güzelim bu sevdânın gülünü
O bir damla istese ben ona sel verirdim…

Bitmezdi gönlümüzün gayrı halayı-barı
Düşünmezdim dünyalık menfaati-çıkarı
Sen bir İrem olurdun ben de hamarat arı
Sana hülyalarımdan süzülmüş bal verirdim…

Düzleşirdi önümde aşılmayan yokuşlar
Mutluluk şarkımızı söylerdi bütün kuşlar
Gönderirdi tez elden baharımızı kışlar
Sana bin bir çiçekle bezeli dal verirdim…

Bir bakışın gönlümde her yaramı sarardı
Hazlara dönüşürdü ıstırapların ardı
Senin olduğun yerde gam-keder ne arardı
Hepsine birer birer ebedi yol verirdim…

Katlanamazdım senden bir an ayrı durmaya
Başlardı hemen kalbim hasretinle vurmaya
Yüreğindeki hüznü Fizan’a savurmaya
Sevgi dağımdan esen şefkatli yel verirdim…

Görmezdi gözüm inan senden başka bir şeyi
Olmak yeterdi bana aşkın paşası-beyi
Nefesim yettiğince haykırırdım neşeyi
Sana tek hece kem söz bilmeyen dil verirdim…

Bu alemde hem hayır heyhat hem şer yeşerir
Durmaz hiçbir devirde zulmünden geri şerir
Lakin bütün elemler sevgi közünde erir
Sana dünya yükünü taşıyan bel verirdim…

Ömrüm akıp gidiyor dertlerin arasından
Ne çekerim bilen yok şu bahtın karasından
Bir kurtulabilseydim bu firkat yarasından
Seninle yaşadığım bir güne yıl verirdim…

Veli BOSTANCI