Aklım zahi, gönlüm yorgun.
Yıkıldı gönül sarayım. Oldu viran yurdum.
Düşüncelerim yandı kül oldu; Rüzgârlara savurdum.
Bana güvenmeyen yâri: Ben neyleyim.

Yalan dünya, şeytana gebemisin?
Âşıklara hicran yelimisin?
Bugün tokat yedim. Garibim yaşamayı neylesin.
Bana güvenmeyen gardaşı: Ben neyleyim.

Sevinçlerim buruktur her daim.
Olmadı hayat kaynağım; Elkızı nazlı yârim.
Sana, senden başka dost yok be yiğidim.
Bana güvenmeyen dost’ u: Ben neyleyim.

Buralarda dürüst olma yanar ağlarsın.
Kendine bile meyil verme, işte böyle Yalnız kalırsın.
Dostum iki gözüm yaktın beni, nasıl insansın.
Bana güvenmeyen sırdaşı: Ben neyleyim.

Acizim diye kölemi sandın?
Yüz bin yeminli bir lakırtıya inandın.
Başı dumanlı dağlar gibi mert’ dir benim insanlığım.
Bana güvenmeyen Ata’ yı: Ben neyleyim.

Çağlarda her daim, yanımda Anam iki gözüm.
Burada olmazsa, kabirde biter şu cefalı kara ömrüm.
Hakkınızı helal edin, yarın duyulur öldüğüm.
Bana güvenmeyen hısım akrabayı: Ben neyleyim.

İsmime kara leke sürüldü bir kere.
Yaşasam da fayda vermez yüz sene.
Toprağa koyun beni yirmi yaşın sevinciyle.
Bana güvenmeyen hayatı: Ben neyleyim.

Mahmut sen nesin ki; Haline yansınlar.
Ölsen bile namazına niye varsınlar.
Sen zaten ölüsün, ardın sıra niye ağlasınlar.
Şahsıma güvenmeyen, ben beni neyleyim.


29/07/2002

Mahmut Enes YÜCEL