Gündüz verdim
Gece aldım
Ömürdü sahip çıkamadığım
Uyumadım sabahladım
Yaşamadım rüyadaydım
Kızamadım kırıldım
Sevdaydı lakabım
Aşktı gerçek adım
Hep sayıkladım
Sapıtmadım
Bakakaldım
Kalabalıktı şehir
Emekti
Kaldırımdan akan nehir
Hatıraydı anlatılan
Kaygıydı korkulan
Cahildi inanan
Lokmaydı dizilen
Murattı istenen
Sevgiydi hissedilen
İnsanlıktı terk edilen
Yalnızlıktı istenmeyen
Gerçekti bilinmeyen
Açtı her şey tembellikten
Bilmiyorum ne gelir elden
Hayat razıyım artık ne verirsen
İyi de sende kötüde
Denizde senin kıyıda
Kartal da sensin yılanda
Yolcu da sensin han da
Umarım bu romanda
Ulaşır herkes mutlu sona
Zaman yok zaten yenisini yazmaya


17.04.2010
Orhan OYANIK