Umudumun gerçek olduğu bir köşede
Geceyle sabahın düşman olduğu cephede
Kıyıda, ismini yazdığım ıssız sahilde
Hayallerle kucaklaşıp ölümüne bekle beni

Kelimelerin ahenkle dans ettiği şiirde
Yorgun kalemin sayfalarla dertleştiği gecede
Geleceğe heyecanla yelken açan bir gemide
Saf duyguların tebessümüyle bekle beni

Yolların giderken yorulup diz çöktüğünde
Karıncaların yaşam için mücadele verdiğinde
Ak güvercin sevda mektubunu ilettiğinde
Her şeyi unutup beyaz bir gelecekle bekle beni

İstiklal caddesinde dolaşırken aşıklar el ele
‘Benim sadık yarim kara toprak ’şarkısını dinleme
Saçların seni getirmesin tanınmayacak bir hale
İlk gün ki sevgi ve muhabbetinle bekle beni

Sebepsizce kızar ya yelkovan akrebine
İnsanoğlu da kızar bazen sevdiğine
Bunları yazarken ezan sesi yayılır gök yüzüne
İlk tanıştığımız günlerin hatırına bekle beni


12.02.2000
Orhan OYANIK