seher yeli esiyor
kalmaya yerim yok şehrinde
iklimin adı gibi umursuzca gidiyorum
sarılıp olmamışlığa,
mayalanmış gurbetime kucak açıyorum...

gök yüzü ve yer yüzü arasına sıkıştı varlığım
kendimi inkar derecesinde günlüğüm
küçüldükçe gözümde dünya
içimde büyüyen dipsiz karanlıkla gidiyorum
şaşkın adımlarıma ,
bildik rotalar arıyorum...

canım yanmamış gibi yaptım gözlerinden düşerken
uzatmalıydım ellerimi
silmeliydim ’AY’ tatlısı hırçın bakışlarını
yakalanma korkusundayken hüzün sonrası sessizliğe
çığlıklarımın tek kürekli sandalıyla gidiyorum
tutamadığım göz pınarlarıma ,
gün batımı yağmurlar yazıyorum...

keşfettikçe seni düşlerime bile yitik kaldım
kahraman olmaktansa bir adım öte geçtim
kimin evladıyımdım ki şu an evlatlığım
ve ne kadarımı bıraktın yarına
ruhumu pay edip dünden bugüne
her şeyinden vaz geçebilmeyi öğrenmeliyim
unutmaya değil yokluğuna alışmaya gidiyorum
bedenimin üstüne bir avuç toprakta ;
senin hatrına atıyorum....


isimsiz şiirler

karan