Maziyi hatırladım yine eski bir müzikle
Yürüdüm sensiz yürüdüğüm ıssız sokaklara
Param parça olmuş topraklarda eskiyle kucaklaştım
Seninle gittiğimiz parkta sensizliği yaşadım
Büyümüş çocuk gibi, ah dedim neden varsa güneş
Dönmese dedim dünya büyümese ağaçlar geçmese yıllar
Ya da geçse de ben aynı kalsam hep,sen aynı
Değişen tek şey sevgimiz olsa büyüyerek sığmayarak birbirimize
Hayal biliyorum,ama geleceğimiz de hayal değil miydi
Nasıl olacak diye sormaz mıydık ağlarken, yürürken
Sen ayrı ben ayrı,gidecek mi sevgi yolunu bulup, hayıflanmaz mıydık?


Şimdi yoksun,yoklukta ben suskun sitemsiz
Bahçesiz şehir gibi, ağaçsız orman ya da
Sen bensiz ben sensiz,dünya bizsiz sevimsiz
Gelene bakmadan gidene sen mi diye ardından
Hani sen gelecektin bana, her ağladığımda
Olsun canım üzülme her şey güzel olacak derken
Avunmaydı değil mi,biliyordun böyle olduğunu
Ama saf aşkına söylemedin, sustun bozmadın oyunu
Şimdi ısmarlama aşk diye isim koyduk
Olmayacaktı zaten dedin,biliyorduk…
Ben neden bilmiyordum diye soruyorum şimdi,
Ha sahi, saf olan bendim,deli çocuk olan da
Sen hep zeki olan oldun,doğruyu söyleyen
Küçük ama büyük bir şeyi unuttun…
Yalnızlığı hep ben yuttum,sen konuştun hep ben sustum
Çünkü senin kurduğun hayallerin sonunu ben çoktan düşünmüştüm
Sustum, çünkü hayallerinin sonunda ben yoktum,ve tabiî ki sende
Şimdi diyorum ki yoruldum hayalsiz yaşamaya ve yine sustum
Sustum,çünkü ben bütün hayallerin sonunda rolsüz bir oyuncuydum…

16.03.2010
Salı
09:29