Ellerimden gözyaşlarım gibi
kayıp giden
hayatıma bakıyorum;
ne gözyaşlarım gibi
yanaklarımı yakanları
silebiliyorum
ne de
hayatımın kötü anılarını
sona yaklaştığımı biliyorum
artık mevsimler başka,
geceler başka
gündüzlerim başka
yüreğimdeki acıları dindiremiyorum,
ciğerlerimdeki son soluklarımı
içime sindiremiyorum.
Kendi kendime soruyorum;
Tanrım ben sana ne yaptım ki?
böyle acılar içinde yaşıyorum
sen unuttun beni bir köşede
dualarım mı yetersizdi?
yoksa sevgilerim mi?
ben öyle çok sevdim ki kullarını
kendi sevgisizliğimde
kaybolup gidiyorum.
Biliyorum;
geriye gelmeyecek hiç birşey
pişmanlıklar,keşkeler
denizinde
kaybolup gidecekler.
Biliyorum;
çaresi yoktur
yanan, kaybolup giden
zamanla eriyen mumun
önüne geçemez istesede
zamanın.
Artık geçtir hayaller için;
artık geçtir
yarından beklediği için.
Çaresi yoktur;
aşk ile alev etrafında
dolanan
kanatları yanan pervanenin
ben öyle çok sevdim ki
sevenleri
kendim sevmeden
kaybolup gidiyorum.
Hayat devam ederken
bir mum gibi
günün ışıklarıyla
kaybolup gidiyorum.