başka kokuyorsun bu gece...
hasadı olmalı kollarımdayken verdiğim öpücükler
tenini sıkıca saran başakların...
hem anne kokuyorsun hem kan...

ben çağırdım seni...
kaybolmamak için bu büyük gecede...
öylesine büyük ki;sessiz,ışıksız ,yüzsüz...
burnumu yakıyor çektiğim her nefes...

o kadar insan ölürken bir yerlerde,
delik-deşik çocuk cesetleri...
ham petrol kokarken gaf...
bu katliam...
bilirim sözünü sakınmazsın sen...
söyle ne kadar korkağım?
çıkar yastıkların altına sakladığım başımı...
öğret bana;ne kadar korkağım?

başka kokuyorsun bu gece...
daha güzel...
bir papatya gibi...
baruttan daha güzel...
ham petrolden daha güzel...
vicdan azabı duyuyorum bu kokuyla...
yırtıyor içimi bu seyirci kalışlar,
sızlıyorum...
iyidir vicdan azabı duymak...
hala insan kalabildiğimi anlıyorum...
ayırma beni kokundan...

üşüyorum...
ömrümün açık kalan pencereleri yüzünden...
hep bu yüzden...
ağır ağrılar,
bir uçağın içime bıraktığı...
Irak’lı bir annenin çılgın feryadı,
beynime kulağımdan giren bir süngü gibi !
üşüyorum...
hadi ört beni...
delik-deşik bir çocuk cesedi oluyorum...
hep bu yüzden...
kanıyor yaralarım...

hadi ört beni...

iLker-Ekmek aRası şaRaPNeL-ŞubaT 2010