çocuk ruhluydu; kim ne dese inanır...
yoktu içinde ne nefret, ne de öfke;
sadece inattı, benim fikrimce.
yolda şiirler bulur, kafayı çekince;
her şeye âşık olurdu...

boynunu bükmüş bir çiçek görse dertlenir,
sokak kedilerini kendine dert eder;
sanki sorumlusu kendisiymiş gibi üzülürdü.

onların açlığı, kendi derdinin önündeydi;
bir köpek görse üşümüş,
ceketini örtecek kadar cömertti.

bencil olmadığı gibi, fazlaca insandı;
nesli tükenenlerden hani...

müzelik desem yeridir, çocuk kadar masum,
dünyayı sığdıracak kadar kocaman yürekli;
aslında korumaya almak gerekti kendisini.
nasıl anlatsam? biraz uçuktu, biraz deli...

gramla alır, okka ile dağıtırdı sevgisini.
bir keresinde "deli" demişti bana;
kabullenmiştim, hani filozofçasına...

ne çok benziyorduk birbirimize,
doğuş şeklimiz bile...
görünen o ki bu uzaklaşmanın temeli
tam da bu benzerlikti;
ki o da benim gibi, yaşama yenilmişti.


23.02.2010 - Hatice Ak