ben nezaman seninle ilgili bir şiir yazmaya başlasam
adresini kaybetmiş bir gözyaşı iliştirirdim her cümleye

uçurumunda ayrılık gizli uçurtmalar çizerdim
bir tekerleme izlenimi verirdir öznesi yükleminden daha devrik olan hikayem
bu yüzden hiç "yıldızlı pekiyi"alamadım senden
çünkü senin bütün bir okula yetecek kadar ayrılığın vardı
ve zamanın bile beklemeden söylerdin bazen
benimse aşkım bir nokta bile sürmezdi zaten
işte bunun için yakıştıramadım ayrılığı şu yıkılasıca türkçeye
nezaman asiliğim tutsa yüklemle başlardım çünkü cümleye
ama yinede yakın yazamazdım adını adımın yanına
( yoklama defterini çıkarırsak )
yada saymazsak ayrılıkların hepsini
seninle başlamıştımya gülmeye
izin vermedi edebiyat seni sevmeme

ben nezaman seni seviyorum yazsam kara tahtaya beyaz tebeşirle
komşu dillerden ödünç aldığım bir nokta koyardım cümleye

tebeşir tozu yutardım ve ateşini hissederdim solyerimde
bir türlü beceremezdim sana ateşlenmeden eve dönmeyi
belkide bu yüzden bir türlü sevemedim türkçeyi
belkide bu yüzden yan yana getiremedim
o çok sevdiğim iki kelimeyi..
ama senin bir aşkı bitirecek kadar çok cümlen vardı
ve bir şarkı gibi söylerdin bazen
benimse hep yetim bir şiir gibi kaldı zaten
işte bunun için yazamazdım adını adımın yanına
çünkü giremezdim başını yazamadığım bir aşkın sonuna
seninle başlamıştım ya sevmeye
kabullendiremedim bizi türkçeye...

ben nezaman başlasam seni sevmeye
hep mecbur kalırdım yarı yolda dönmeye
GÜNGÖR KAYA