İstanbul ağlıyor gözbebeklerimde
Yalnızca senin ve benimde yalnızlığım için
Yitiriyorum dönme ihtimallerini de
Tükeniyor umutlarım her geçen gün


Eziliyor ayaklar altında
Bir sürü hayallerimin kırıntıları
Kurduğum ümitler ve yarınlarımda cabası

Arsızca geçiyor vakit acımadan
Bırakmıyor geriye bizden
Tek bir eser
Ne varlığını nede kokunu reva görüyor bana
Olsun yüreğimin sana koşmasına engel değil ya


Aynalarda güzelliğin yansımaları
Kalacak sanıyorsun ya hep aynı
Öyle değil işte
Tahta bir bavul ile
Bir şehri terk etmek kadar kısa yaşam
Ne çok isterdim seni bende yaşamayı
An ve an

Gözkapaklarıma çöktü gecelerinin yorgunluğu
Yokluğun yatağımda uyuyor mışıl mışıl
Bense ait olduğum yerde
Ne sen varsın nede sarısı güneşin
O yer de

Yine yalnızlık yine çaresizliğin eşsiz kadınıyım ben
İşte açılıyor son perde
Bu mutsuz filmin yalancı kahramanları
Nasılda alkışlıyorlar beni
Hadi alkışla sende


Müjgan…( 26/12/2009 )