saat gece yarısı...

alabora olmuş bir gemi gibiyim şimdi.
deniz dalgaları, üstüme üstüme geliyor.
boğulmam yakın...

doğanın kanunu bu demek, kaçan kovalanırmış...

yine tekerrür etti bu hal...

sen kovalarsın , kader kaçar...
aşk ne kadar da kadere benziyor...

aşk dediğimiz şey, kader mi yoksa...
hani, ne yapsan önüne geçemediğin bir şey mi?
bir nehrin yatağına dünyanın en dayanıklı setlerini yığarsın da, o nehir yine seni yıkıp geçer mi sonunda...?
aşk da böyle mi yoksa...?

ne çok kadere benziyor, aşkın kanunu...

şimdi, atilla ilhan’ ın o dizelerini daha iyi anlıyorum galiba...

"ne kadınlar sevdim sevdim,
zaten, yoktular..."

gel de hüzünlenme şimdi...
gel de aşka inat, gecenin kalbine saplama aşk dolu mısraları...
içimden, bütün aşk dolu şiirleri, kitapları yakmak geçiyor şimdi...
bir uçurumun kıyısına salmak...savurmak, en körolasıca uzaklara...

sevmeyeceğim artık...
sevilmeyeceğim...
inanmayacağım aşka...
ki kaçtıkça kovalayan...

sözde sigarayı azaltacaktım... daha neler...
daha da karardı perdeleri odamın....

şimdi kaybolmak istiyorum...
en yaman fırtınalarda kaybolup, yok olmak istiyorum şimdi...
ve unutmak istiyorum seni...
kaderi...

hüznüme , kokun karıştı.
nefessizim şimdi sevgili...

elveda...

geceye çalan gözlerini unutmak zamanı şimdi...
ve saatim; hüzne beş var...

elveda...

gece gözlüm benim .
seni ne çok sevdiğimi unutma...