Sokağında bir köşe lambasıydım dün gece
Yağmurda ıslanıyordum
Ölüyordum sarı bir ışık gölgesinde
Sen farketmiyordun
Ben ağlıyordum


Sonra küçük bir öpücük yolluyordum
Terlemiş alnına
Kirpiklerinin ucuna
Kurşuni dudaklarımla
Dokunuyordum...


Kendimi vuruyordum bir akşam üzeri
Kanımı sererken alacalı ufka
İçimden kuşlar havalanıyordu
Gözlerimle, gökyüzüne çizdiğim tabloya
Özlemler yapışıyordu yakama
Ve gözbebeklerin bakışlarıma
Ben ağlıyordum


Eylül serpiliyordu şehre sonbahar resminde
Tutuşan hasret rengi ellerim yanıyordu avaz avaz
Pencerelerini okşuyorken gözlerim
Yalınayak duygular salıyordum bahçene
Ve üşümüş ayrılıklar
Sonra hüsran dökülüyordu saçlarımdan
Damlayarak gözbebeklerime
Ben ağlıyordum


Sevdiğim...
En anarşist saatlerde geliyordum şehrine
Vurulup düşüyordum bir duvar dibine
Sen uyuyordun
Sen susuyordun
Ben sana su/suyordum


Elimde tek renk boyam vardı,o da siyah
Mavilerimi yakıyordum gecene
Ve esmere boyuyordum evreni
Sırf sana benzesin diye


En kötüsü de ne biliyormusun
Seviyordum seni hüzzam derinlerinde
Hazan rüzgarıyla esiyordum yine
Saçların dağılıyordu
Ben ağlıyordum


Hicaz makamında sana dökülüyordum
Sen çalıyordun ayrılığın fa minör hallerini
Tüm öfkeleri sırtlanmış kininle
Akşam oluyordu yine
Ben sokağının köşesinde
Garip bir sokak lambası
Üşüyordum alabildiğine...


Ah...Sevdiğim
Ah...Gözümün nuru
Bir kasım akşamı
Rüzgarlar dağıtırken saçlarını tel tel
Ayaklarına düşüyordum bir yaprak gibi
Titriyordum üşüyen serçelere sarılıp
Toz duman hançerli sevdamda
Yaşayamadığımız vuslatlar için
Ağlıyordum...Ağlıyordum...Ağlıyordum



Yasemin Göksel
İstanbul