sağnak yağmura mı inat
yoksa soğuk havaya mı asice bir cesaret gösterisi ..
dünyaya karşı bir haykırış ,kendini kabul ettirme çabasımı
yoksa gidecek bir yol bulmamanın ürkekliğimi...

soğuktu heryer
savurgandı rüzgar
boşalırcasına yağarken yağmur..
beyazlar içinde bir güvercin. belliki evcil..
yapayalnız bakınıyordu cesaretinin bittiği çatıda
sessiz korkak, yolunu bulamamışçasına çaresiz
dalmıştı uzaklara kararsız duygularla...

belli ki
kaçmıştı yuvasından
güvenli sıcacık kafesinden ..
özgürlüğe uçacak
yakalayacaktı mutluluğu
hayallere kanat çırpıp
yeni dostlar tanıyacaktı ...

ama artık ümitler kesik gibi
dönmeliydi belkide güvenli kafesine
bir daha denedi kanatlanmaya
kaldıramadı kaldı öylece ..
sonra yürüdü saçaklara
atlayıpda kurtulcaktı belki
uçmak için son bir ümitle...

derkene
sen geldin aklıma
benim ürkek
evcil güvercinim..
gitsen gidemessin yokki gidecek yerin
uçsan uçamassın yokki konacak dalın ..
en güvenli yerin kafesin
kafesinse kalbim...