bahardı o zamanlar hem mevsim hem biz
salkım salkım çiçekler gibiydik yoktu tasamız derdimiz
ve okulumuzun bahçesinde akasya ağaçlarımız
coşkuluyduk işte memleketimizdi tek sevdamız

yerimizde duramaz çağlardık ırmaklar misali
delikanlıydık kaynardı yüreğimiz kısacası
kanımız akadursun damarlarımızda deli deli
bir öğretmenimiz vardı yüzünü gören cennetlik

birkaç soru çözdürmeye girerdi dersimize
sadece biz yan gelip ense yapmayalım diye
karşılıksız bırakmadık bir baltaya sap olamadık
etiketsiz kaldık bir plakaya dahi yazılamadık

etiketimiz mi olmadı adam mı olduk yoksa
vallahi ne kimsenin ahını aldık ne malını çaldık
ne gözümüz oldu kimsenin parasında pulunda
ne ovasında düzünde ne oğlunda kızında

malum öğretmenden yediğim tokat ise hâlâ aklımda
mesele ders de değildi sağcılık solculuktu ya
küçük düşürülmüştüm birçok söz söylenirdi ama
terbiyem müsaade etmedi bakakaldım şaşkınlıkla

işte böyle hep kavgayla başlar dostluklarım
bazen çok kırılır bazen de kırarım
sonra oturur kendi kendime bir güzel ağlarım
yine de geçmez ise kahrım anama mektup yazarım

zaten doğarken de ağlamış bağırıp çığırmışım
daha o zamandan anamla başlamış kavgacı yanım
ne vardı biraz daha yatsaydım şurada
neden dokuz yıl değil de dokuz ayda getirdin dünyaya diye

her kimle kavga etsem sonunda dost oldum ama
bir tek matematik öğretmenimi affedemedim
bu yüzden akasyalar ve baharlar çok koyar bana
yine de en sevdiğim ağaç ve çiçektir akasya



20.11.2009 / hatice ak