duyulmazın , bilinmezin ardında sakin bakışlı ;
yılları acılara bastırıp,
iki kavram arası pay eden... ben;
ve madolyonun iki yüzü
farklı yaşamlar birbirine paralel....
pencerenin rüzgar vurmayan kanadında
saçlarımın arasından,
kaybolmuşluğa yüz tutan
çirkin emsalli misalleri ayıklıyorum
siyahın beyaza dönüşmüşlüklerini.....
oysa benim için;
her yalanın yarısı sen olmalıydın
yada her yalana bir sen katmalıydım
biliyormusun ;
gözlerinin gölgesinden düşmek
yokluğunu , varlığına takas edip
bu anları usulünde yaşamak vardı...
bendeki korkular
sendeki uçurumlardan miras
iyide, kötüde artık yararsız
kararsız adımlar,
birbirinden habersiz
azdan çok , çoktan az....
sana varmaksa her son,
yersiz, yurtsuz
kalmaksa sevdanın bedeli
azraile bile gülümserim
yeterki sen ol mezarı
kefensiz yüreğimin.....


isimsiz şiirler
karan