Baba beni okullara göndermeseydin
Gelmeseydim bu kocaman şehire.
Doğduğumuz köyde ölseydim
Köyümüzün ekinleri kadar uzasaydı
Düşüncelerimin boyu da baba.

Bir çalımlı oğlan vardı sevmiştim
Yavuklusu alup;
Oğullar vermek istemiştim.
Nakış nakış çeyizlerimi yapıp
Varsaydım ona…
Daha mı mutsuz olurdum baba
Mutsuz olmak nedir bilir miydim ki
Bilmemek -bildiklerin acıtıyorsa-
Daha iyi değil mi baba!

Çok şey okudum, çok şey öğrendim
Para kazanıyorum, meslek edindim
Artık bir ‘dünya görüşüm’ var;
En doğrusu bildiğim.
Fakat duru bakmıyor artık gözlerim.

Baba!
Bilmek kafayı büyütüyormuş,
Büyük kafa; büyük şeyler istiyormuş.
Veremezsin hepsini; istekleri çok
Kurcalıyor, kurcalıyor beğenmiyormuş!
Tatminsizlik diyorlar buna da baba…
Büyük kafa anlayacağın; bir illet şeymiş.

Baba ben okudum, öğrendim ama;
Olamadım nedendir onlardan da,
Eksik kaldı hep bir yanım…
Ve, artık sizlerden de olamam baba!

Baba, beni anla!
Topraksız, yurtsuz, mutsuz biriyim
Ama kültürlü, bilgiliyim.
Memnun musun beni okuttuğuna?
Köyümüze artık dönemem baba,
Beni oralara çağırma!