![]() Çocukluğum sığındığım tek kucaktır
Bana’Çocukluktan kurtul artık! ’diyorlar
Kurtulmak isteyen kim? El dokunulmadık bir güldü çocukluğum Gönlümün neşeli türküsüydü En vefalı dostum o benim Tek arkadaşım... Hiç büyümeyen çocuğum, Her istediğimde sevebildiğim... Bana’Büyü artık! ’diyorlar Büyüyüp de ne yapacağım? Büyüklerin dünyası kirli... Benim çocuk elbiselerimdeki çamurlar, Onların kalbinden daha temizdi... Bana ’Bırak artık çocukluğu! ’diyorlar Niçin bırakayım? Tek mutluluğum o benim! .. Yıpranmamış umutlarımın Tatlı hayallerimin pembe ülkesi o... Nasıl terkederim? Hangi el kaldırır düşersem? Hangi omuz onun kadar yumuşaktır? Annem bile fersahlarca uzaktır... Çocukluğum, daima yanımda Taze çiçek açmış bir fidandır, Her mevsim bahardır dalları... Çocukluğum, Gölgelerden korktuğumda Sığındığım tek kucaktır... (19.04.2009-İstanbul) Gülhan Çeliktaş |
Yüreğiniz dert görmesin...