Ben ormanım.
Yaşamların temeliyim.
Taşıdım kucağımda tüm canı.
İsimlendiremedim beni yakanı.

Ormanı/m
Soluyan Dünya canı/m
Oksijenle yaşatanı/m
Ah;seni !
Sallandırabilsem dalımdan.
Yağlı,ilmikli ipimle.

Salıncak olmadım mı sana ?
Sobalarda yıllarca ısıtmadım mı seni ?
Defterin olmadım mı şiirler yazasın diye ?
Niye yakıyorsun beni niye ?

Gemilerin benim, seni deryalarda dolaştıran.
Ben düşmanına taş fırlattığın sapan.
Köprüler yapmıştı beni Atan
İnsandan sayma kendini,
Hayvan bile olamazsın.
Ey !
Beni yakan.

Toprağını bırakmadı köklerim.
Mutluydu kuşlarım,böceklerim.
Tüfek oldum,ananı,bacını beklerim.
Be !, hey !; hayvandan artık olan
Benden daha ne istedin ?

Sormayacakmı sana,beni Yaratan ?
Kabrine kürek kürek toprak atan.
Küreğin sapı da ben değil miyim ?

Ben dağların yeşil saçıydım.
Rüzgarda şarkılar söylerdi dallarım.
İlaç olmadı mı midenize ballarım ?
Gökte hıçkırıklara boğsun seni dumanım.
Yangınlar tutuşsun yüreğinde sönmesin.
Beni kahpece yakanlar.
Sakın yurduma dönmesin.

Ben feryadı göğü çınlatan.
Şu cayır cayır yanan ormanım
Kapkara akıyor bak, yeşil kanım.
Canım yanıyor canım.

Orhan Semiz