Yalnızlıktan bahsediyorsun sürekli
Yalnız olduğumuzdan
Haklı bir yalnızlıktır
Senin yalnızlığın benimkinden büyük mü diyorsun
Bilemem.
Benim yalnızlığımda gemiler var
Meçhul kıyılara açılan
Bir kız çocuğu var dizindeki yarası sürekli açılan
Kanayan... Kanayan... Kanayan...
Yalnızlığımda incir ağaçları var
Dallarında erguvan renkli meyveler
Sonra lacivert kıyılara uzanmış sevdalar
Kavuşamamış, birbirini kavrayamamış eller
Gökyüzüne dönük yüzlü kederler var
Yağmurlarda yıkanmayı bekleyen düşler
Uykusuzluğa sarılmış gecelerde
Sessizliğe yürüyen adımlar var
Benim yalnızlığımda kuşlar var
Kanatlarında ayrılık, kanatlarında terk edilmişlik
Özlem götürmekteler kış öğlenlerine
Kaldırımlar var sonra
Dar sokak aralarına sığmış, zorla sığdırılmış
Üstünde ne kıyametler kopmuş
Ne hikayeler yaşanmış
Geçip gitmiş
Gün gibi, akşam gibi, gece gibi
Benim yalnızlığımda bir cılız mum aydınlığı
Söndü sönecek...