İnancımı yaşamak istiyorum,
Fırtına kopan dünyamda,
Allah’ın büyüklüğünü
Haykırmak istiyorum,
Beynimin boşluğunda…

Dünyevileşme sömürüsü,
Karadağ gibi çöktü,
Duygularımın ortasına,
Örümcek ağı ördü.
Ufacık kalbim bile
Tatmin etmedi dünyamı,
Bir yudum nefesim bile
Ruhumu şaha kaldıramadı,
Umutsuzluk kâbusu,
Karabasan gibi çöktü,
Kurduğum gönül yuvama,
Yeşilin ruhundaki sabır,
Girdi gizemli dünyama,
Can damarıma dokunan
Güzellikler aktı rüyama.

Kalbim buruk fakat ufkum açık,
Uykuya o kadar dalıyorum ki,
Rüyalarım korkutuyor beni,
Sahi rüyalar da ne demek?
Hayata kurulan tuzak mı?
Yoksa hayatın yükünü
Ahirete taşıyan kızak mı?
Korkuyorum ve ağlıyorum,
Rüyalar âlemine dalıyorum,
Hakikat çepeçevre kuşatmışken ruhumu,
Hıçkıra hıçkıra ağlıyorum,
Lakin yaş bulamıyorum kalbimde,
Çöldeki serap misali,
Yaş arıyorum gözlerimde.
Kalbim, beynim ile temasını,
Ümitsizce yitirmek üzere,
Eyvah dünyanın kahpe yüzü!
Yuva yapmış beynime.

Aman Allah’ım! Gökyüzü neden ağlar?
Hakikat yüklü yağmurlar neden inmez?
Gönül coğrafyasına neden serap taşır?
En ileri aydınlar; neden ilah tanımaz?
Allah’ı ve Peygamber’i neden anmaz?
Başkası için neden tutuşup da yanmaz?
Hep yakar kendini ve çevresindekileri,
Sevdiklerini eritir, yok eder içindekileri.

Rabbimin oku emrine hiç uymaz,
Günde beş kez okunan ezanı duymaz,
Alnı ilahi secdeye bir kez olsun varmaz,
Sokulur küfrün zehirli çukuruna,
Hakikati olmuş mal, mülk ve dünya,
Ruhlar âleminde yaban keçisidir var ya
Ağlamaz, ağlayamaz hep güler de gider,
Başkasını yakayım derken kendine eder.

Evet, inancımı yaşamak istiyorum,
Ağlayarak ve sessizce haykırarak,
Zincirleri bir bir kırmak istiyorum,
İçimdeki vesveseleri imanla yakarak,
Beynimi kalbime emanet ediyorum,
Kur’an hakikatini güzelce yaşayarak…

22.06.1994/Konya