![]() YAŞAMAK İSTİYORUM
İnancımı yaşamak istiyorum,
Fırtına kopan dünyamda, Allah’ın büyüklüğünü Haykırmak istiyorum, Beynimin boşluğunda… Dünyevileşme sömürüsü, Karadağ gibi çöktü, Duygularımın ortasına, Örümcek ağı ördü. Ufacık kalbim bile Tatmin etmedi dünyamı, Bir yudum nefesim bile Ruhumu şaha kaldıramadı, Umutsuzluk kâbusu, Karabasan gibi çöktü, Kurduğum gönül yuvama, Yeşilin ruhundaki enerji, Girdi gizemli dünyama, Can damarıma dokunan Güzellikler aktı rüyama… Kalbim buruk fakat ufkum açık, Uykuya o kadar dalıyorum ki, Rüyalarım korkutuyor beni, Sahi rüyalar da ne demek? Hayata kurulan tuzak mı? Yoksa hayatın yükünü Ahirete taşıyan kızak mı? Korkuyorum ve ağlıyorum, Rüyalar âlemine dalıyorum, Hakikat çepeçevre kuşatmışken ruhumu, Hıçkıra hıçkıra ağlıyorum, Lakin yaş bulamıyorum kalbimde, Çöldeki serap misali, Yaş arıyorum gözlerimde. Kalbim, beynim ile temasını, Ümitsizce yitirmek üzere, Eyvah dünyanın kahpe yüzü! Yuva yapmış beynime… Aman Allah’ım! Gökyüzü neden ağlar? Hakikat yüklü yağmurlar neden inmez? Gönül coğrafyasına neden serap taşır? En ileri aydınlar; neden ilah tanımaz? Allah’ı ve Peygamber’i neden anmaz? Başkası için neden tutuşup da yanmaz? Hep yakar kendini ve çevresindekileri, Sevdiklerini eritir, yok eder içindekileri. Rabbimin oku emrine hiç uymaz, Günde beş kez okunan ezanı duymaz, Alnı ilahi secdeye bir kez olsun varmaz, Sokulur küfrün zehirli çukuruna, Ruhlar âleminin yaban keçisi var ya Hakikati olmuş mal, mülk ve dünya, Ağlamaz, ağlayamaz hep güler de gider, Başkasını yakayım derken kendine eder. Evet, inancımı yaşamak istiyorum, Ağlayarak ve sessizce haykırarak, Zincirleri bir bir kırmak istiyorum, İçimdeki vesveseleri imanla yakarak, Beynimi kalbime emanet ediyorum, Kur’an hakikatini güzelce yaşayarak… 22.06.1994 Konya |
Fırtınalı ve depremli dünyada,
Allah’ın büyüklüğünü haykırmak istiyorum,
Galaksiler ve beyin boşluğum arasında.
İhlâs ve samimiyet sömürüsü,
Karadağ gibi, çöktü duygularımın ortasına,
Ufacık radyo bile, tatmin etmedi beni.
Zerre kadar nefesçikler,
Beynimi oksijenlemedi, eksoz deryasında,
Karbonların içinde oksijen misali,
Can damarı olmak istiyorum,
Beni kuşatan sevgi dolu enerjime.
Kalbim buruk, fakat ufkum açık,
Bazen uykuya o kadar dalıyorum ki,
Rüyalarım korkutuyor beni.
Sahi rüyalar ne demek; firen mi, yaşam mı?
Yoksa ebedi hayat tarlasının bir uyarısı mı?
Korkuyorum, rüyalar âleminde yaşamaktan,
Gerçekler bizi çepeçevre kuşatmışken,
Ağlıyorum hıçkıra hıçkıra,
Lakin yaş bulamıyorum, göz çukurlarımda,
Çöldeki serap misali, yaş arıyorum gözlerimde,
Kalbim, beynimle temasını yitirmek üzere,
Dünyanın kahpe yüzü,
Beni çekmeye çalışıyor kendine…
Aman Allah’ım hakikat meyveli ağaçlar!
Hep serap olmuş, hayat felsefesinde,
En ileri aydınlar; olmuş din, iman tanımaz,
Allah’ı Peygamber’i bir an olsun anmaz,
O, hep yakar, kendini ve çevresindekileri,
Başkası için hiç tutuşup yanmaz…
Rabbimin oku emrine karşılık,
Sokulur, küfür çukuruna;
Onun hakikati, hâlâ para ve dünya.
O, ruh âleminin yaban keçisidir,
Ağlamaz, ağlayamaz; güler hep güler,
Neden güldüğünü bilmeyerek…
Evet, inancımı yaşamak istiyorum,
Ağlayarak ve haykırarak,
Zincirleri kırmak istiyorum,
İçimdeki vesveseleri yakarak.
Kalbimi beynime emanet ediyorum,
Kur’an hakikatini düşünerek…
TEBRİKLER İDRİS BEY KARDEŞİM YAZDIRAN YÜREĞİNE YAZAN KALEMİNE SAĞLIK ŞİİR MÜKEMMEL PUANIM 5