Kötülük beyaza bürünmüş,
Sahte çiçeklerle süslenmiş,
İncik boncuk takınmış,
Payımıza da alacakaranlık kalmış
Bundandır beyazı siyahtan ayırt edişimiz,
Göz gözü görmez karanlıkta yürüdük,
Yine,göz gözü görmez ışıkta da,
İkisinde de bilmiyorduk nereye gittiğimizi
Birinde siyahın en koyusuna
Diğerinde ışığın göz kamaştıranına doğru,
Gören de görmeyen de kör idik
Zaman geldi geçti demlendik
Siyahın üstünde beyaz
Beyazın üstünde siyah leke idik
Biz onları onlar da bizi görür oldu
Biz onları biliyorduk,onlarsa bizi bilmiyordu
Şimdi ne siyah idik ne de beyaz
Tanımlayamıyorduk kendimizi,
Biz buyuz demek yerine
Biz bu veya şu değiliz diyorduk
Siyahın tanımı beyazda
Beyazınki ise siyahın tanımında saklı idi.
Rengimiz gri de değildi,
Sadece biliyorduk
Siyahın neden siyah
Beyazın neden beyaz olduğunu
Ve avazımız çıkıncaya kadar bağırıyorduk
Siyahın aslında beyaz
Beyazınsa siyah olduğunu,
Sarhoşluğumuz,sırnaşlığımız yoktur,
Gözünde şeytan alevi olandan
Zerre kadar korkumuz yoktur,
Gözünde nur olanı incitmektir
En büyük korkumuz,üzüntümüz
Siyahı beyaz gören gözleri ağlatmaktır.
Yıldırımlar çıksın isterdim küçükken
Yumruklarımı her sıktığımda,
Yere her basışımda,her adımda
Deprem gibi korku salsın isterdim
Zalimlerin olmayan yüreklerine
Büyüdüm,ne yıldırım var ne de deprem
Sadece insanca yaşamak adına
Düşüncelerimde yıldırımlar
İçimde ise beni sallayan depremler var
Siyahı da beyazı da bilmeseydik olurmuydu bunlar?
Ne şimşekler ne de depremler duyurabiliyor sesini
Önce kör idiler,şimdi...
Şimdi hem kör hem sağır
Komada kalmış insanlık
Başında da onu günden güne kemiren yaratık.
Bizi şimdi ne şimşekler ne de depremler durdurabilir
Şimşekleri düşüncelerimde,
Depremleri ise içimde boğarım
Yutarım karanlığı,sessizliği
İnsanların kasvetli havasını
Bedenimi yaksa da yutarım,
Yerine de çiçekler veririm
Sevgilinin saçına takılsın diye
Kırmızı,mavi,sarı,mor,penbe,beyaz
Demet demet,Kucak kucak...