acı veriyor bu günü yaşamak senden sonra
meger ne kadar yalanmış dünya
şimdi seni suçluyorum sevgili
ben sana bakarak tanıdım hayatı
oysa nekadar sahteymiş hayat

dost, diye diye arkadan vuranları gördüm
sevgisini satanları gördüm
vefa, sadakat, dostluk ve aşk gercek sanırdım
aşk denilen kutsalın nasıl idam edildiğini gördüm

keşke çocuk kalsaydım
belki bilmezdim kötülüğü
görmezdim belki onurunu mezara gömenleri
gözlerine kara çalanları gördüm
ruhlarına kelepçe vuranları gördüm
yaşamak acı oldu
sensiz her nefeste öldüm

fakirliğini satan insanlar gördüm
üç kuruşa biat edenleri gördüm
gördüm en kısa günün en uzun ölüm oldugunu
vefasızlığın en büyük cellat oldugunu gördüm

insanlığını vitrinlere satanları gördüm
uzun kuyruklarda insanlığın öldüğünü gördüm
sadakatın kuyruklu bir yalan oldugunu gördüm
namusun aslında cepte oldugunu gördüm

sabrın gelmeyen sonunu gördüm
yaşarken ölenleri gördüm
her yanı seslerle dolu mahşeri gördüm
sahte yüzlerin gülerken agladığını
acı söyleyen dostların ölümünü gördüm




şimdi koca birdenizin ortasındayım

tek kollu sandalla savruluyorum

yüreğimin dediğinin hep tersine

ucunda ölüm olsada yaşıyorum işe

gene gece gene sokaklar



önüne bakmıyor insanlar

ellerinde bir telefon kulaklarında kulaklık

yalnızlığa boguyor kendini gülemeyi unutan yüzler

daha hızlı adımlarla yürüyor yollarda serseri ruhlar



otobüslerin tadı yok sen olmayınca

yanım boş kimse omzunu dayamıyor

yansıyan vitrin ışıkları ne severdin oysa

şimdi kimse bakmıyor camlardan dışarı

herkesten çıkan müzik sesleri

kulaga götürülen telefon hızlıca çıkan aşkım kelimesi

oysa aşk yüreğe saplanan bir hancerdir oysaki

ne uykusuz geceler yaratırda genede söylemez insan



işte sevgili

bir damla gözyaşında bogulur bu aşklar

nede olsa polofonik aşklar



gece bitiyor, ışıklar kapanıyor

ğüneş selamlıyor yeni bir günü

ve bir koca insanlık gene insanlığından utanarak uyanıyor.


selçuk bozdağ