Varlığı yaratmadan nûrunu yaktı Allah
Ol, dedi de kâinât oldu parladı o mâh

Her peygamber taşıdı nûrunu bedende ak
Âdem adını gördü affetti onu da Hakk

Doğduğun kutsal gece dünyaya rahmet indi
Harâb olmuş yürekte acılar senle dindi

Abdülmuttalib dedi torununa Muhammed
Diledi halk dilinde hayırla yâd etsin ced

Medâyin’de Kisrâ’nın yıkıldı sütunları
Bin yıllık ateşgede, yakmadı odunları

Yedi kat arza doğru çekilen göldür Save
Asırlardı çoraktı aktı, taştı Semâve

Gelişinle cehâlet, küfür ateşi söndü
Kâbe puttan arındı ilâhi eve döndü

Bir gün olsun görmedi gül yüzünü Abdullah
Doymadı Âmine hiç yanına aldı Allah

Halîme’nin evine bereket indi gökten
Şeymâ kardeşin oldu ayrılmadı melekten

El-emîn sıfatının muhteşem âbidesi
Ticâretiyle mîsâl haram görmez midesi

Şeref ve asâletin yıldızıdır Hatice
Tâhire ismini o, hak etti hece hece

Hîra dağında gördü âlem nedir tefekkür
Oku dedi Cebrâil Allâh’adır tek şükür

Bir avuç Müslümanın kalbi sana meyletti
Mekke’nin müşrikleri imân önünde setti

Vahiy geldi Rahmân’dan ilâhî göç başladı
Medine’ye yaklaşan adımlar yavaşladı

Muhâcir demedi de kucakladı hep Ensâr
Kardeşim deyip böldü elde ne vardıysa kâr

Bedir’de destan yazdı rasûlün arslanları
Toprak ile buluştu ilk şehîdin kanları

Uhut savaşı ile sadâkat sınav verdi
Asıl düşman nefistir dedi ashâb ürperdi

Selmân-ı Fârisî’nin dehâsı oldu Hendek
Fırtına ile kumlar kâfire oldu gömlek

Elçiler yola düştü krallara dâvete
Kalpleri mühürlenmiş varmadı selâmete

Allâh’ın inâyeti oldu Mekke’nin fethi
Kan dökmeden alındı bitmedi rasûl methi

Vedâ hutbesi ile tamâm oldu İslâmlık
Kalmadı yüreklerde ne pişkinlik ne hamlık

Allâh’ın sevgilisi habîbine ulaştı
Kırıldı hep hayâller gözyaşı seldi taştı

Cennet’in en âlâsı mekânındır yâ Ahmed
Fakir bir komşun say da etme sakın beni red