Benim içimde bitmeyen bir hayat vardı,
Giderken onu da aldın götürdün,
Götürdün giderken yaşamımı da
Oysa ne masumdu isteklerim,
duru bir su gibiydi ey hain kadın
sana olan aşkım...

Yalanmışsın,
körmüşüm göremedim gerçek yüzünü,
Zifiri bir geceymiş yüreğin çok geç anladım,
Ah Yanıldım...
Üzgünüm dönsen de rüyalarıma ,seninle olamam artık,
Bir arzu uğruna beni kullanacaktın uyandım...

Sen de hayat gibi acımasızca vurup gittin,
Düşürdün nice düşmanlara teslim etmediğim kalemi...
Rüzgar ile geldin, sel ile gittin,
Deli tay gibi çırpındım ardından
Kara bulutlarla kayboldun gittin...

Giderken bana gerçekleri öğrettin
Bir kabustu uykularım,
Sen gidince rüyadan uyandım ...
İyi ki gerçek değildin,
Ya gerçek olsaydın
Ben bu problemleri nasıl alt ederdim...
Nasıl çözerdim...

Oysa ben hayat gibi,
Ateş gibi, su gibi gerçek olmanı,
İkiyüzlü, şerefsizce yaşamı seçmeden ,
onurlu yaşamı seçmeni
ne çok isterdim,
Kavgamın şehrinde,
Yitip gitmişken mücadelemde,
Kanayan yaramı sarmanı,
Açken benimle aç kalmanı,
Tokken şükürler olsun demeni,
İt gibi titrerken bir köşede ateşim olmanı,
Alev alev yanarken rüzgarım olmanı
Ne çok isterdim ...

Zaten hiçbir isteğim olmadı ki,
Neyi çok istediysem uzak oldu o istekler benden,
Bıraktım artık yelkenleri suya,
Kaptırdım akıntıya yol alıyorum limandan limana
Bilmiyorum yolculuk nereye,
Hangi kabus olacak rüyalarıma...
Hangi sona


(Ah rüyalarım,
Neden hep kabus gibi çökersin gecelerime)

Kazım DOĞAN
14.08.2009