Bakınca rıhtımımda, kızılın ahvâlini
Ufukta görüyordum, zamanın melâlini

Şimdi köpükler yanmaz, durmadan ışık bekler
Doğmayan sabahlara, her zaman hazân yükler

İklimlerin sancısı, kuşattı etrafımı
Süzdürmüyor mevsimler, eritti tavafımı

Ben sahilimde mahzun, yıldızları beklerken
Çürüyor güneşim hep, sancıları yüklerken

Mavinin raksedişi, tıpkı ben gibi durdu
Dermanım yavaşlarken, teni çileye kurdu

Ufukların esrârı, yine her şeyi örttü
Göklerin karanlığı, kalbi acıyla dürttü

Nefsimin kıskacında, bir eyvâhı açmıştım
Dönülmez akşamımda, kor segâhı saçmıştım

Bütün söz sultanları, o an göründü birden
Zaman zamanı aştı, bir arınmıştım kirden

Söz sultanları bir bir, bülbül gibi çağladı
O an içimde sanki, bütün kâinat ağladı

İnledi Yahya Kemal, ufkun ötelerinden
Sundu bana ilhamı, yanan güftelerinden

Çırpınmıştı Fuzûlî, aşkı yüklemek için
Çağırdı neyi Bâkî, seda eklemek için

İşte o zaman yandım, eyvahlarımı tuttum
Bülbülün neşvesini, kor dillerime kattım

Süslendi uzaklardan, Nedim’in lâlezârı
Yok etti içimdeki, çınlayan âh u zârı

Galip gönül diliyle, ateşe soktu beni
Canlandırdı aniden, içimdeki gülşeni

Artık rıhtımda kızıl, bana hüzün yıkmıyor
Ufukların melâli, tene eyvah yakmıyor

Köpükler başka şimdi, ışıklar serenatta
Özüm nurları kapmış, ellerim hep muratta

İklimlerin sancısı, çözüldü birdenbire
Peymâneler dönmüştü, tatlılaşan iksire

Mahzun değilim artık, kızaran sahilimde
Bir başkaydım ben bugün, nurlar vardı dilimde

Ey Pervânem süzül sen, kor maksadına doğru
Aşkla dön, yürü sen, nur berâtına doğru