Anladım ki kurtuluş yok,
Hayalinden, düşünden,
Ne acından, ne hasretinden ,
Bir yangın başlar yüreğimden,
Derinden derinden, gizli, sessiz...
Ömrümüzü yitirdik biz,
Sen bensiz, ben sensiz.
Uzuyor yanaklarımdan,
Pınar sızıntıları cancazım,
Sessiz sedasız, sessiz sedasız
Bir kilit vurulmuş yaşantımıza.
Ters dönmüş şansımız, yazgımız
Yanlış kişiler çıkmış kaderimize...
Yine bir kişilik oyunlarda,
Sergilemişiz yaşamımızı.
Ben hüzünlü, sen yaralı Ceylan...
Yüzünde gülen oyuncu maskesi,
Maskenin altında ise bir başka yaşam.
Hüzün ve gözyaşı harmanı...
Ne güzel de sergilemişiz ömrümüzce,
Mutlu aile tablolarını dışımızdakilere...
Böyle bir kandırmaca akıntısı,
Alıp götürmüş bizleri hep,
İrademiz dışında taa uzaklara.

Yazık olmuş yaşanan yıllara,
İşte bunu sergilemişiz biz hep,
Çevremizdeki gülenlere, oynayanlara
Öyle bir oyun ki bu oyun,
Adı, "RESMİ EVCİLİK OYUNU..."
Hep mutlu insanlar,
Ana, baba mutlu
Çocuklar mutlu
Aile mutlu...
Ohhh, ne ala dünya,
Herkes mutlu.
Yalnızca, evet yalnızca
Sen mutsuz,
Ben mutsuz...
Böyle bir roldü sevgilim
Bizlerin yaşantısı.

Bir gün seni tanıdım
Sen de beni...
Mutluluğu yakaladık,
Sevgiyi bulduk,
Sevdaya kandık,
Derken...
Olmadı be güzelim,
Olmadı canımın içi,
Roller bizi bırakmadı.
Yalancı sevda oldu aşkımız...
Yine başladı bir kandırmaca,
Sen mutlu,
Ben mutlu,
Ne güzel bir yaşam...
Bak, alem de mutlu.

17. 06. 2009
Suat TUTAK
(Yeni şiirlerimden)