Bu sayfada bir şeyin ilk kez farkına vardım. Şiir okunurken hiç anlamadım , kendime de eseflendim nedir niye anlamıyorum. Anlamadan mı gidicem. Hatta şair mi bir şey anlatmamış zaten yoksa şiir yönüm mü kısırlaşıyor gün geçtikçe diye de düşünmedim değil. Sonra gözler bir yerde çakıldı ki bazı öğrenmelerin gerçekleştiği yerde yıllarca bir cümle anlatılsın fayda etmez belki ama tek bir nokta bir anda her şeyin anlaşılmasına sebep yaratır. Anladığıma sevinip giderken o anladığımın aslında bu dediğim anlamsızlaşmak yönüme sebep varmış. Kişiye tekel olsa elbet rahat anlatılmaz, bencemde susmak en makulü. Ama bakınca herkes aynı şeyde kilitleniyorsa saklı kalsa ne olur ki.Şimdi şiirde anlamadıklarıma ve anladıklarıma gidiyorum.


"Hangi yalnızlık aymaz değil ki?
**
Hesabına sığmıyor gece
**
Doldurmayacak fındık kabuğunu

Gün ağarınca yarına…."

Aralarda kesintiler oldu. Diğer dizelerle küstüm. Olmasalar da olur. Bir çerez tabağında antep fıstığı ve yer fıstığı ikisi birden olduğunda fıstıklık susar. Hangisine gidersen git der manası kalmaz. Aslında anteplisi şanından mıdır bilinmez umrunda dahi olmaz. "Asıl olan benim gözün nereye giderse gitsin, nasılsa var benim fedailerim." bunu der. İşte seçtiklerimi eşsizlik adına bu benzetmeyi yaptım "fıstık gibi şiir" demiyorum tabi. Nerde yazılırlarsa yazılsınlar bu dizeleri gören dalmadan gitmez. Acısı böyle akmış gelmiş dünyanın şimdi farklılık kendini unutmuş kaldı ki biz hatırlayalım. Ve anlamadığımı düşünmeme sebep de onlardı.


"Hangi sensizlik arsız değil ki.?
**
Anlattı sensizliğin aslında sen olduğunu

Ağlayınca yüreği de anladı"

Şaşsam da kendime bu sondan ikinci dizede anladım şiirin ne dediğini. Diğer yanı da sonra şekillendi elbet taşlar oturdu denir ya aynısı. Bir önceki kısımda değindiğim mevzunun asıl sebebi burası. Her memlekette "sensizlik" olunca serzeniş aynı olur. Biri büyük büyük cümlelerle konuşur, diğerinin konuşmaya mecali kalmaz gözleri konuşur bir diğeri de "sensizlik" gerçeğini kabullenmiş de düşünmüş olur. Son şıkka giriyor şiirin şairi.


"Hangi çaresizlik yıkılmaz değil ki.?

Düşünüp,

Benim dediği bir daire çizdirince pergele

Onun oldu içinde kalanlar hep hece hece

Bir yengi zafer beklerdi
**
Anlayınca kendine gülümsedi…."

Buradaki söyleşiye hiç dokunamadım. Hepsi bir olunca kuvvet aşılanıyor yüreğe. Öğüt var burda. Görünmese de ki görünmez asıl cümleyi kaldırdım çünkü. Onun ihtişamı kalabalığa karışmasın diye sakladım. Gerçi görünce gözlerim fal taşı gibi açıldı da ve eminim ki her gören de böyle der ya yine de istediğim olsun diye aldım.

"****Her yenilginin başlamak olduğunu****"

Bu işte gerçeğin iç sesi.

"Sensizlik ben demek aslında gülüm

Sen adını koy sendeki bensizliğin…"

Burasına baktım da kaçırdım gözlerimi. Yalan yani ne yapılır ki. İnsanın kendisine yalanı. Akıllı uslu öyle de güzel anlatmış şair buraya gelesiye kadar her şey mükemmel de burası su koyvermiş. Asıldı yüzüm de şiirin öncesinin hatrına susulmalı yine de.

Yüreği kelimelerle güzel işleyen bir kalem.

Sevgimle.