Yorgun bir akasya ağacının dalı, şiirimde ne arıyor,
ve bir fırtınanın kanatları,
pembelerim,
sustuklarım,
katrem,
sen’im,
su’yum,
melodilerim,
gecem, günüm, eski radyom,
neden benim şiirimdeler ki.

Yoksa sen, şiirlerimdeki o tutkulu şarkıyı bütün sokaklara
deliler gibi estirip, bu gürültülü sessizliği bu korkunç boşluğu
kuşatan kadın mıydın?.

Unuttun değilmi, ben veda yerinden ayrılalı çok oldu.
Şairlerin öldüğünü, şiirlerin sustuğunu unuttun.
Kalsaydın, karakalemim kış rengi giymiş gözlerini çizecekti.
Sessiz harflerim, seni sensiz yaşamak zorunda kalmayacaktı.
Ay vurgunu gecelerde, serseri şiirlerin prensi, senin şiirlerinde ağlamayacaktı.

Seni ne çok yazmışım, ey Aşk...
Şiirlerimde sana dokunduğumu göremedim,
Şarkılarını yazdığımı, çok geç bildim.
Hasretini bile çekerken, kelimelerim, cümlelerim sen olmuşsun.
Ve yokluğuna çok üşümüşüm ey Aşk..

Ama yoruldum...artık. !! gitme Aşk.. yorgunum..!!

Ama bu sefer ki, benim şiirim olacak,
Benden geçen o eski bir radyo gibi.
Kırık dökük bir rüzgarın savurduğu, ben şiiri.
Kanatları alazlı güneşin kavurduğu, yitik bir ben şiiri olacak.
Gümüş tabakamdaki son sigarama kadar,
Yüreğimde, o eskimeye yüz tutmuş şarkılar bitene kadar.
Yaralı bir yağmur damlası sevinçlerime kavuşana kadar
O yalnızlığıma yaklaşamayan gecelerin, ayak sesleri tükeninceye kadar,
Bitireceğim kendi şiirimi.

Varsın kopsun fırtınalar,
Varsın gök atlasları olsun kılavuzları,
Varsın koltuklar boş, sahne suskun, şair yorgun olsun.
Yinede yazacağım, benim şiirimi.

Ve, günlüğümden yaşam üzerine yazılı tüm kelimeleri silmenin zamanıdır artık.
Acabaların, hiçbir zaman eksik olmadığı bu hayatımda,
maskeler olmayacak artık.
yani ben, seni yepyeni bir şarkıyla, yeni şiirimde buluşturacağım.

Yarın yeni bir gün... sakın gelmeyi unutma olurmu.