Kendisiyle savaşanın, kendisine yenilmesi en beteridir.
İnsan, kendine rağmen gider o zaman.
Hükmedemediğin bir sevgi uğruna,
beklemeden koşarsın birden ölümün kollarına.
Bazen ulu orta,
Bezen yapayalnız.
Dipsiz bir uçuruma dalarsın.
Ve uçuruma baktıkça ... o da senin içine bakar.
Karanlığın renklerini göremez olur,
Rüyalarını dinlemeye başlar, koklar ve dokunmaya çalışırsın.
Ve kendi idam sehpana çiçekler dizersin.
Yıldızları düş/lersin..
Acının kanatları çekilir,
Ve ölümle tanışırsın nihayetinde...

Hayatını bitirmenin kıyısına yaklaşanlar,
bir kayanın cazibeli çekiciliğini de iyi bilirler.
Belki, nedeni ise, daha önceki mutlu an ların yalanları kadar,
Bugünlerde yağan kar tanelerinin yüzünüze vurduğu soğuk gerçekler olacaktır..
Kayıplar esaret,
Hiçlik nafile,
Güneş kapkaradır artık.
Ve yaşamayı seçmek senin elindedir, nihayeti nihayetlendirmek,
Kaldığın yerden devam etmek,
Hem de doğum gününü değiştirerek,
Varım diyebilmek en müptelalısıdır can/ınızın.

Ben bu rolden sıkıldım artık,
bu dramatik oyunun perdesi kapanınca, kendimi sevdamın kollarına bırakmak istiyorum.
Çünkü benim, kimsesizler mezarlığına gömecek fazladan bir sevdam daha yok,
az önce birini gömdüm zaten.