Birgün Atatürk’ün yolu köy okuluna düştü.Tek sınıflı okulda bir genç öğretmen ders veriyordu.
Atatürk sınıfa girince,öğretmen kürsüsünü terk etti.
Atatürk:
-Hayır,yerinizde oturunuz ve dersinize devam ediniz,dedi.Eğer izin verirseniz,bizde sizden faydalanmak isteriz.Sınıfa girdiği zaman,Cumhurbaşkanı bile öğretmenden sonra gelir.


Köyümüze İlkokul 1967 yılında açılmıştı, binası köyün en güzel yapısıydı mavi prefabrik bir bina. Tabanı beton kaplı. Ne kadar da temiz ve bakımlı görünüyordu.
Bildiğimiz karatahta ve tebeşirler. Keçeden mamul silgi. Karatahtanın enüst soluna yazı yazabilmek için ayak parmaklarımızın ucunda yükselir olmazsa bir sandalyeye
basar yine yetişirdik sol köşeye. Öğretmenimiz vekil öğretmendi, şimdilerde ise her meslekte olduğu gibi öğretmenlik mesleğinde de enflasyon var. İlk öğretmenimi o kadar çok sevmiştim ki, kim bilir belki de aşık bile olmuşumdur çocuk aklımla.
Hep öğretmen olmak istedim vakti zamanında ama olmadı-olamadım. Öğretmen bir umuttur çocuk için rol model, öğretmen hep sevendir, çocuğa kızsa da alır yine sevgilerin en masumunu ve karşılıksızını. Öğretmen hoşgörü kalesidir çocuğun, sırdaşıdır aynı zamanda.


Elim erdiğince dilim döndüğünce bir şiir yazdım, UMUT ÖĞRETMEN’imin şahsında tüm
öğretmenlere armağan ediyorum. Kendi oğluma da elbette.