2
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1357
Okunma
Ben kadını dolu-dizgin hayatın,
Toz pembe bir seherinde tanıdım.
Emekleyip tay durduğum hilkatin,
Kırk yamalı minderinde tanıdım...
Adım başı, düşe-kalka yollarda,
Düğün-dernek, al kınalı ellerde.
Gâhi Leyla, gâhi Şirin dillerde,
Kara bahtın çemberinde tanıdım...
Bir çoğunun duman tütmez ocağı,
Buram-buram şefkat kokar kucağı.
Kimi ipek, kimi ateş böceği,
Gök kubbenin minberinde tanıdım...
Azgını var şaha kalkmış bir kısrak,
Üzgünü var boynu bükük ve ürkek.
Ben kadını tertemiz ve pir-u pak,
Var oluşun cevherinde tanıdım...
Doydum diyen alamamış tadını,
Kara cahil avrat koymuş adını.
Oysa ki ben kadın gibi kadını,
Er kişinin gönderinde tanıdım...
Orhan BÖRÇEK(Ozan YESARİ)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz