yıkayınca çıkmıyor bu aşkın izleri
göğsümdeki verem izlerini temizleyememesi gibi
hiçbir doktorun
senin yokluğunun da bir tedavisi yok henüz
hala yazabildiğim kadar özgürüm bu dünyada
hayalini kurabildiğim kadar gerçek...
ne telafisi var kaybettiğim yıllların nede bir kurtarma sınavı
yaz okuluna gelmeye mecbur kaldığım için değil
geleceğim okulda sen olduğun icin burdaydım ben
ne yeterince temizdim cennet icin
nede yeterince günahkar
ilahi adaletin sorgusunda idama mahkum olmak icin...
hala yetmiyor aldığım kan takviyeleri
radyo anonslarında kan grubum söyleniyor ama kimse gelmiyor...
ameliyat masasında kan kaybından ölmek üzere
ağır kanamalı bir hastayım...
kullanmak istediğim ötenazi hakkımı kimse önemsemiyor..
damarlarıma hayat enjekte ediyorlar
bedenim kabul etmiyor
aklım kabul etmiyor
sensiz biz hayatı...

uzun süredir bitmesini beklediğim
bu sıkıcı film bitmeden
ve ışıkları yanmadan salonun
kalkıp çıkmak istiyorum
son sahnede şaşırmayacak hiç kimse...
herkesin beklentisi karşılanacak

sanki yokum gibi...
alıp başımı gitmek istiyorum
bu hayat sofrasından yarı doymus bir inançlı gibi..
inanmadıklarımın sorgusundan bunaldım...
saf bir bağımlılık istiyorum
anlayamamak umrumda deil
teslim olmak istiyorum
dizlerimin üstünde savaşmaktan yoruldum...
senin olmak istiyorum
yokluğunun her yeni gününde
yeni birşeyler yazmaktan
ve her kendime gelişimde
bir yabancıyla uyanmaktan
doğup büyüdüğüm bu şehri inkar edip
sokaklarında kaybolmaktan
ve her gece yokluğuna ikna edebilmek icin bu aklı
bir kilo rakıya gömmekten yoruldum...

yeni bir ben istemiyorum
yeni bir hayat istemiyorum
yeni bir başlangıç istemiyorum
sadece bitsin...
gittiğinden beri içimde bıraktığın boşluğu doldurup
nefes alabilmek istiyorum
tüm çaresisligim ve utancımla
sensiz bir hayata beni bağlayamıyorsan
canımı almanı istiyorum....