Hiç bilmedin sen beni
Düşerken “bakışlarım” yere
Görmedin! ..
Bir damla gözyaşım yol alırken sessizce
Mendil olup silmedin
Yağmurumu dindirmedin

Hiç bilmedin sen beni
Sükût-u hayal devrildi üzerime
Asırlık çınarlar gibi
Ezilirken altında fark etmedin
Gözlerinle vurdun, acıttın sözlerinle
Hırpaladın, incittin
Parçalanırken lime lime görmedin! ...

Hiç bilmedin sen beni
Ya hep ”şaka(!) ” yaptın
Ya da şaka sandın her “iç çekişimi”
Kahkahaların ardına sakladın “görmek istediğim” ne varsa
Duymadın sessiz hıçkırışlarımı,ya da duymak istemedin! ..

Hiç bilmedin sen beni
Sen; benden değil “Kendinden korktun”
Kapılmaktan, bağlanmaktan, senin deyişinle “Alışmaktan”
Ya da “benim gibi olmaktan”
“Sevmekten” korktun sen! ..
Oysa “katletmiştim” ben korkuyu
Fark edemedin, sezemedin! ..

Hiç bilmedin sen beni
Yüreğimde ki fırtınaları, kasırgaları
Kopup kopup gönlümden “Savrulan yaprakları”
Şiir şiir satırları, yırtılan kâğıtları, içinde feryat kokan ağıtları
Dinlemedin, bilemedin! .. Baktın da göremedin! ..

Hiç bilmedin sen beni ’Adam gibi sevdim ben’
Ve söyledim erkekçe! ..
Bilmek istemedin! ..
İteledin, öteledin, silkeledin, yetmedi “kilitledin”
Sahi; niye uğraşıyorsun ki;
“Sık kafama” gitsin! ..
Sık ki; bu hikaye cinayetle bitsin! ..
Her gün ölmektense
“Bir kez vur beni”
Vur ki; Acım dinsin(!)

Hiç bilmedin sen beni
Biliyor musun ”iki şey öldürürmüş insanı”
Ya “Sevmediği birinin silahından çıkan mermi”
Ya da “Sevdiğinden gelmeyen ilgi”
Keşke korkmasan diyorum sevmekten
Ya da bu kadar “sevilmekten”
Alışmak sevmekten “zor” gelse de
Korkmasan denemekten
Korkmasan; “Seviyorum” demekten
*
Hiç bilmedin sen beni
Şimdi sen diyeceksin ki;
-“Bilmek zorunda mıyım? ! ....”
Değilsin tabii! ..
Bunu istemeye hakkım yok! ..
Ama senin de
Beni ’yaralı bırakmaya” hakkın yok! ...
Dedim ya “sık kafama” öyleyse
Silaha gerek yok! ..

“Git artık” de! ....
-On dörtlünün mermisi gibi sapla ciğerlerime
Gözlerini kıs bakarken,
-Kezzap dök yüreğime

Ama ne olursun;
Yaralı bırakma beni
Yaralıyken “gidilmiyor ölüm’e”

Kadir Albayrak