Hayat ne garip
Sanki şu bozuk hava beni anlıyor
Ben sessiz ağlasam o gürültüyle ağlıyor
Delice çığlıklarım yalnızlığı yargılıyor
Hıçkırıklarım kapandı ellerime
Rüzgar gözyaşımı süpürüyor yanaklarımda
Hüzün telvesi sokuluyor yetim kalan yanlarıma
Ve ben avuç açtım sevgini dileniyorum
Ama yoksun ki! İki gözüm

Yürüyorum yollar çıkıyor mazime
Şaşırmış gayri şu deli aklım
Bir yarenim yok düşlerim bile firarda
Tek bir canım aşk figanında
Sadece sessizlik asılı kalıyor kulaklarımda
Elvedalar çok erken desem de
Ama yoksun ki! İki gözüm

Ayrılığı şimdilik!
Uzak bir zamana gönderdim
Gün ışığına değil gönlümün karanlığına
Demlensin acılarım demlensin
Bir köşeye çekildiğimde yudumlarım
Elbet!
Dudaklarımdan yüreğimi yaksa da
Umurumda değil artık
Sevdan kurbanım başımla beraber
Ama yoksun ki! iki gözüm

of yeter!
Kendi gölgeme yarensem, düşün önüme acılar
Hazır kırk yamalı çuvalım
Sefil suskunluğum beni bırakıp
köhne köşeler kaçsada
Gömerim derin çukurlara ellerimle
İçimde umut mermisi tetikte
Ama bir gün Bulurum seni
İzinde nice diyarları arşınlarken
Sevdana yolcuyum arıyorum
Ama yoksun ki! iki gözüm

7-1-2009
İST