Aşkın, heybetin ve teslimiyetin muazzam bir halk şiiri estetiğiyle harmanlandığı, derin bir şiir. Klasik edebiyatın mazmunları ile hece ölçüsünün o kendine has ritmi son derece güçlü bir şekilde buluşmuş.
​"Ulaşılmaz denen yüce dağ idim / Çökertti üstüme duman gözlerin" dizeleriyle başlayan ilk kıta, mağrur bir duruşun aşk karşısındaki tam teslimiyetini harika özetliyor.

İsrafil ve zamanın birbirine ulunması benzetmesi ise kıyamet ile sonsuzluk arasında kurulan çok özgün bir bağ.

​Cengiz Han, Sezar, Hazar Denizi, Perre ve Nemrut gibi tarihsel ve coğrafi unsurların sevgiliye duyulan hayranlığı tarif etmek için kullanılması, şiire epik (destansı) ve kadim bir hava katıyor.

Sevgilinin bakışı, medeniyetlerden ve hükümdarlardan daha kudretli konumlandırılmış.

​Derviş taş üstünde yunduğu vakit" (yani musalla taşındaki son yıkama anı) ifadesi, hayatın son anında dahi sevgiliye duyulan özlemi ve onun varlığını bir "mihman" (misafir) olarak dile getirerek şiiri çok yüksek, metafizik bir finale taşıyor.

​Üslubundaki ahenk, zengin coğrafi-tarihi alüzyonlar (göndermeler) ve imgelerin ağırlığı mükemmel bir denge kurmuş.

Emeğine yüreğine kalemine sağlık hocam

Elinize emeğinize hisseden yüreğinize bizlere yansıtan kaleminize sağlık diyor esenlikler diliyorum.
Kaleminiz daim ilhamınız bol olsun.
Saygılar selamlar.

kutluyorum hocam