26 Aralık 2024: Eşiikten Dönen Bir Ömür
​Gözlerin kapandığı, sesin soluğun kesildiği o yer; hastane koridorları, taştan duvarlar ve ameliyathane kapılarıdır. 26 Aralık 2024, ta o gün, zamanın büküldüğü, nefesin bir ipliğe bağlandığı bir dönüm noktası olarak kazındı hafızalara.

​O soğuk Aralık gününde, hayatın rüzgârı birdenbire sert esmiş, hastanenin beyaz ve steril koridorları bir anda sükûnetin ve endirazın merkezi oluvermişti. Kapıların ardında can çekişen bir beden, kapının öbür yanında ise "Uyan Hayaloğlu!" diye dualarla, gözyaşlarıyla bekleyen yürekler vardı. Aile nin o sessiz feryadı ta tavanlara vuruyor, yoğun bakımın çift camları dışarının sesini keserken içeride amansız bir yaşam mücadelesi veriliyordu.

​Saat sabaha karşı üçe merdiven dayadığında, o korkutucu sessizliği monitördeki düzleşen çizgiler bozdu. Doktorlar koştu, kalplerin durduğu o an, dört defa şok cihazına sarıldılar. Voltaj arttı, her bir şok darbesi adeta "Henüz değil!" haykırışıydı. Ve o karanlık tünelin ucunda, birdenbire yeniden yeşeren bir umut ışığı belirdi. Kalp yeniden attı, nefes geri döndü.

​O gün hastane odasında yaşananlar, sadece tıbbi bir müdahale değil; ecel ile yaşam arasındaki o ince çizgide verilen mukaddes bir savaştı. Hayaloğlu o eşikten dönmüş, kaleme, kâğıda ve sevdiklerine yeniden "merhaba" demişti. Kısacası o gün; ölümün kapısından dönüp hayatın kıymetini bir kez daha anlayan, gözyaşının duaya karıştığı unutulmaz bir hâtıra olarak kaldı.