Ne zaman bir mum yakıp masaya otursam
Hep senin hayalin, hep senin gölgen gelir
Ne zaman bir yemin edip unutmak istesem
Yüreğimde saklı o eski sızı deler gelir

Gözlerimde biriken yılların tozuyum
Sanki bitmeyen bir kışın ayazıyım
Yazdığım her hece, kurduğum her cümle
Ben bu hazin aşkın en mahzun yazıyım

Gönlüm bir virane, duvarlar hep sitem
Sana açılan yollar, sanki bir matem
Beklemekten yorulan şu nasırlı ellerim
Çözülmez bir düğüm, sanki bir verem

Hani o günler, hani o yeminli bakışlar
Şimdi mevsimsiz yağan o soğuk kışlar
Bir selamına muhtaç beklerken şu ömrüm
Dili damağı kurumuş, geçiyor yaşlar

Baktığım her yüzde seni arar gözlerim
Bitmek bilmez içimde, düğüm düğüm sözlerim
Adını her anışımda titrerken dudaklarım
Sana çıkmayan yollara küser, hep izlerim

Bu sessizlik, bu boşluk senin yokluğun
Sanki göğsümde koca bir taş, bir soğukluk
Attığım her adımda seni bulma çabam
Sonu gelmez bir bekleyiş, koca bir yokluk

Sessiz akan bu zaman, hatıranla dolu.
Unutulmuş bir şarkının, en son çıkış yolu
Geçip giden zaman değil, bizden gidenler
Bize miras kalan bu aşkın, en ağır borcu

Bir yanım eksik şimdi, bir yanım hep yarım
Yazdığım bu satırlar, dökülen son varım
Ne bir sitemim var artık, ne de bir özür
Sadece bu hüznü, içime sığdırırım

Sokak başlarında beklerken sessizce
Adını fısıldarım her gece, her hece
Seninle dolu bir ömür, şimdi bomboş
Döndüğüm her köşe, bana bir işkence

Aynaya baksam, tanıyamam kendimi
Silmişim sanki ben, o eski rengimi
Sende bıraktığım bir parça ruhum var
Kimseye vermem o derin, o mahrem dengimi

Vazgeçmek zor değil, asıl zoru kabullenmek
Seni görmeden, sesini duymadan ölmek
Şimdi bir uçurumun kenarında gibiyim
İstesem de imkansız, yeniden gülmek

Senle başlayan hikaye, sensiz bitiyor
Zaman dediğin şey, sadece beni itiyor
Yüreğime kazıdığım o derin izler
Her geçen gün daha çok, beni tüketiyor

Gönlümde açılan yaralar hep taze
Bir selamınla dönerdim belki de öze
Suskunluğun büyüyor, büyüyor gün be gün
Sığmıyor içimdeki o devasa göz göze

Yorgunum artık bu bekleyişten, bu duruştan
Sanki bir daha uyanmayacakmışım bu kıştan
Sana yazılan her satır, bir veda gibi
Yavaş yavaş kopuyorum, kopuyorum bu baştan

Yollar bitse de bu hasret bitmiyor
Yazdığım satırlar seni bana getirmiyor
Sevda ektiğim bu nasırlı toprakta
Yalnızlıktan başka bir şey yetişmiyor

Yalnızlıktan başka bir şey yetişmiyor...
Hasan İsra Yıldırım (cy)