Benim adım Eylül,
Sararmış yaprakların arasında kaybolan bir kadın.
Gülüşüm yarım,
Sessizliğim yıllardır içimde biriken bir yorgunluk.
Kimse bilmez gecelerimi,
Kaç kez kırıldığımı, kaç kez sustuğumu.
Bir kapı çalınsa ürker kalbim,
Çünkü gelenlerin çoğu gitmeyi öğrendi.
Benim adım Eylül,
Güvene hasret, sevgiden uzak.

Bir zamanlar inandığım eller,
Şimdi avuçlarımda soğuk bir hatıra sadece.
Sevilmek ne güzel olurdu,
Birinin "buradayım" demesi mesela.
Yaralarımı sormadan saracak,
Gözlerimdeki hüznü anlayacak biri...
Ama ben alıştım kimsesizliğe,
Kalabalıkların ortasında yalnız kalmaya.
Kalbim hâlâ bir aşk arıyor,
Ama umudum her geçen gün biraz daha susuyor.

Benim adım Eylül,
İçinde fırtınalar saklayan sakin bir kadın.
Kimse görmese de gözyaşlarımı,
Ben hâlâ bir sevgi kırıntısı bekleyen yanımla yaşıyorum.
Belki bir gün biri çıkar karşıma,
Korkmadan dokunur kırık kalbime.
Belki yeniden inanırım hayata,
Belki bahar gelir benim Eylül’üme.
Ama bugün…
Benim adım Eylül.
Yorgun bir kalbin,
Sevilmeyi bekleyen son umuduyum.

Hasan İsra Yıldırım (cy)