Şu fani dünyada garip bir sestim,
Kendi âlemimde rüzgârdım, estim.
Yalnızlık çölünde sığınak kestim,
Zaman köpükmüş de aktı, bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Ne kibrim var idi, ne de gururum,
Berrak bir pınardım, çağlar dururum.
Meğer çok safmışım, böyledir huyum,
Dostun maskesiymiş yüzü, bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Bir vefa aradım şu insanlardan,
Sözler yalan çıktı, geçtim canlardan.
Yaram dikiş tutmaz, sızar yaradan,
Gönlümün çerağı söndü, bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Gölgeye sarıldım, nurdan kaçarken,
Köhne saraylarda neşe saçarken,
Kendi mezarımı elle kazarken,
Ömür sermayesi bitti, bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Güvendiğim dallar elimde kaldı,
Felek her şeyimi elimden aldı.
Gözlerim yollarda hayale daldı,
Umutlar bir bir yok oldu, bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Sırtımı dayadım, zannettim dağa,
Meğer düşmüşüm de çetin bir ağa.
Ecel adım adım kapımı çaldı,
Gönül kandilim de söndü, bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Bir sevda uğruna ömrümü verdim,
Gönlümde açılan yarayı sardım.
Derman sandığım da derde çevrildi,
Aşkın ağır bedeliymiş, bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Gönül zindanında saklı her kelam,
Maziye gömülmez yüreğimde gam,
Hangi dikenden kaldı gönül yaram,
Mevsim neden böyle hazan, bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Kervan göçüp gitti, kaldım geride,
Hangi günahım var, cezam nerede?
Yüzüm yok bakmaya aynada bile,
Çizgiler yüzüme doldu, bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Dilimde dualar, gözümde yaşlar,
İçimde susmayan eski telaşlar.
Geçip giden yıllar geride kalır,
Gençliğim ne zaman soldu, bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Ne dosttan bir haber, ne yardan seda,
İçimde büyüdü dinmeyen veda.
Meğer insan kendi içine sığar,
Kendime yabancı kaldım, bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Şimdi hesabımı kendime soram,
Yılların yükünü gönlüme saram.
Dünya bir gölgeymiş, nereye varam?
Ömrümden ne kaldı, saydım, bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Son durağa geldim, yolum tükenmiş,
Dünya dedikleri bir düşe dönmüş.
Ardımda ne malım ne ün kalacak,
Bir avuç toprakmış sonum, bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Bir gün bu dünyadan sessiz göçerim,
Vadem yettiğinde yola geçerim.
Geride ne varsa ardımda sildim,
Mahşere ne kaldı, onu bilmedim.
꧁༺────────༻꧂
Gülhatunum der ki: Dünya bir fani,
Hani o sevilen, sevenler hani?
Ecel şerbetini içtiğim zaman,
Kime ne bıraktım, ben de bilmedim.