Kurt postuna girip kuzu görünür,
Süt diye verdiğin kanı görünür.
Yüzüne bakarsın özü görünür,
İnsanı işinden, özünden tanı.
⚘────────⚘
Sulara karşı da kollarım açık,
Fırat’ın bağrından huzura tanık.
Taş konak arkamda, bağrım uyanık,
İnsanı dik duran özünden tanı.
⚘────────⚘
Başıma taktığım çiçekten taçla,
Ruhumu yıkadım sabırla, aşkla.
Bulanık akar su, durulur yaşla,
İnsanı gözdeki nurundan tanı.
⚘────────⚘
Eyvallah eylemem dünya malına,
Minnet de etmem ben elin dalına.
Rabb’im yol versin de kendi kuluna,
İnsanı durduğu yerinden tanı.
⚘────────⚘
Dar günün gelince kapı kapanır,
İşleri düşünce dostlar uyanır.
Çıkarı bitince yüzü utanır,
Dost olanı kara gününden tanı.
⚘────────⚘
Bir dalda bin çiçek açılmaz deme,
Her gülen yüzünü dost diye sevme.
Gönlünü pazarda pul edip verme,
Yâri sözden değil vefadan tanı.
⚘────────⚘
Kimi ekmek yer de lokmayı sayar,
Kimi selamını borcuna sayar.
Kimi bir iyilik başa da kakar,
İnsanı elinden, dilinden tanı.
⚘────────⚘
Kendi ayıbını gizleyip örter,
Komşunun kirini yüzüne döker.
Kendi pisliğini halıya çeker,
İnsanı aynada yüzünden tanı.
⚘────────⚘
Rüzgâr esince de yaprak savrulur,
Menfaat bitince yüzler dönülür.
Her yana eğilen bir gün bükülür,
Adamı durduğu yerinden tanı.
⚘────────⚘
Direği eğri ev er geç yıkılır,
Ocakta köz biter, duman dağılır.
Yalanın ipliği bir bir çözülür,
İnsanı sözünden, işinden tanı.
⚘────────⚘
Gün gelir devranın çarkı da döner,
Gizlenen ne varsa meydana iner.
Maskesi düşenin ateşi söner,
İnsanı zamanla, gününde tanı.
⚘────────⚘
Kıbleye durup da İblis’le gezen,
Dostun arkasından kuyu da kazan.
Çıkarı bitince kuralı bozan,
Namert olan kulu gidişten tanı.
⚘────────⚘
Sözünü satana yoldaş olunmaz,
Gönülsüz çorbada kaşık bulunmaz.
Mayası bozuktan vefa umulmaz,
İnsanı aslından, soyundan tanı.
⚘────────⚘
Yüzüne gülenin fikri başkadır,
Çıkarı bitenin zikri başkadır.
Edebin hayanın yeri başkadır,
İnsanı oturuş, kalkıştan tanı.
⚘────────⚘
Tatlı dille seni eyler oyalar,
Zorluğu görünce rengini boyar.
En yakın dostunu bir pulla satar,
İnsanı daraldığı andan tanı.
⚘────────⚘
Fırat’ın suyunda huzuru buldum,
Gönlünü kirden de sisten arıttım.
Başıma çiçekten bir taç takındım,
İnsanı içindeki şerden tanı.
⚘────────⚘
Taş duvarlar gibi mağrur dururum,
Bulanık sularda berrak akarım.
Gönül aynasından dünyaya baktım,
İnsanı başındaki taçtan değil,
Gözünün içindeki nurdan tanı.
⚘────────⚘
Rüzgâr dokundukça yüzüm gülümser,
Eğilmeyen başa huzurlar değer.
Sabırla pişen can menzile erer,
İnsanı dertle pişen özden tanı.
⚘────────⚘
Gül Hatun der gönül pazara konmaz,
Her gelen gönülde tahtını kurmaz.
Ahmak olan insan hatadan aymaz,
Kişiyi kaldığı yıllardan tanı.
⚘────────⚘
Gül Hatun – Ruhumdan Şiirler