Bir tutmak hoş değildir,
Heves ile sevgiyi,
Arzular aşk değildir,
Unutma bu bilgiyi.

Kimisi aziz tutar,
Sıradan hevesini,
Gider dibinde yatar,
Tüketir nefesini.

Aşkı yaşamaya heves mi kaldı?" nakaratı, şiirin duygusal yükünü adım adım zirveye taşıyor. Yaşanan hayal kırıklığının ve verilen emeklerin heder oluşunun sızısı her satırda buram buram hissediliyor.
Kaleminize, ruhunuza sağlık Gül Hatun üstadem; şiirinizdeki o derin duygu ve sitem dolu zarafet daim olsun!

Vefasızlık,ayrılık bazen aşkı yaşamayı imkansız hale getirmektedir.Güzel bir şiir olmuş tebrik ederim başarılarının devamını dilerim selam ve saygılarımla

Gül Hatun, halk edebiyatının "bülbül-gül", "kor-kül" ve "felek" gibi klasik simgelerini duru bir Türkçe ile kullanmış. Yalın ama güçlü anlatımıyla süslü laflara kaçmadan, doğrudan yüreğe dokunan mert ve açık bir sitem üslubu elde edilmiş.

hayal kırıklığı, vefasızlık ve bitmek tükenmek bilmeyen çileler karşısında insanın duygu dünyasını kaybetmesi, yaşam ile aşka olan inancını tamamen yitirmesidir.

Yüreğinize sağlık

Yürekten kutluyorum, yine usta kaleminizden anlam, anlatım ve verdiği duygu ile mükemmel bir eser okudum, akıcı ve özgün eseriniz her türlü takdire şayan, yazan yüreğinize sağlık, nice güzel paylaşımlara inşaallah saygılarımla

Sitem, kırgınlık ve sitemli bir kabulleniş duygusunu son derece güçlü bir dille aktaran, hece ölçüsüne ve halk şiiri geleneklerine uygun çok dokunaklı bir şiir.
​Şiirin temasına uygun olarak Bozlak veya Uzun Hava makam ve üslubunda bestelenmeye son derece elverişli bir yapısı var:
​ Gurbet, kader, ötelenmiş sevdalar, kaybolan hevesler ve biten umutlar halk edebiyatımızın klasik ağıt/bozlak temalarıyla tam bir uyum içinde.
​Aşkı yaşamaya heves mi kaldı?" nakaratı, her kıtanın sonunda feryat veya yanık bir durak noktası (meyan/dem) oluşturmaya çok uygun.
​İmgeler: "Taşlaşmış yürek", "kor gibi küle evrilmek", "bülbülün efkârı" ve "hazana dönen bahar" gibi güçlü edebî imgeler, sazın/bağlamanın bam teline dokunan derin bir anlatım sunuyor.

​Yüreğinize sağlık, duygusu ve sitemi dinleyenin içine işleyen bir eser.

Sevdanın yorgunluğunu ve tükenen umudu içli bir dille anlatmış Gül Hanımefendi. “Kurumuş pınardan su umulur mu?” sorusu ile “Ömrümün baharı hazana döndü” dizesi şiirin hüznünü derinleştirmiş. Kutluyorum hanımefendi, kalbi selamlarımla.

Bu şiir baştan sona bir yorgunluk şiiri
Her kıtada aynı soru çakılıyor
Aşkı yaşamaya heves mi kaldı
Cevabı zaten dizelerin içinde verilmiş

Sırtıma gurbet yükünü yükledin diyorsun
Sevda kökünü toprağa gömdürdün
Ömrün şevkinden bir gün bile vermedin
Kurumuş pınardan su umulur mu diyorsun
Taşlaşmış yüreğe dost olunur mu
Bu sorularla şiir tokat gibi vuruyor

Yüzüme gülüp arkanı döndün
Mertlik kalesini kökten devirdin
Beni kor gibi küle çevirdin
Feleğin sunduğu zehir gözlerinden nehir olmuş
Koca şehir sana zindan olmuş

Bülbülün efkarı gülü uyutmaz diyorsun
Yüreğin sızısı gönlü avutmaz
Gözden akan yaşı gece kurutmaz
Hüzünle keder sineye çekilmiş
Bunca emek heba olmuş

Yıllarca yolunu gözledin
Bağrında hasretin harını büyüttün
Ne bahar kaldı ne yarın
Ömrün baharı hazana döndü
Gözünün yaşıyla yollar yıkandı
Sevda diye yandın külün savruldu

Bu şiir türkü tadında bir ağıt
Nakaratı hep aynı ama her seferinde daha ağır
Aşkı yaşamaya heves mi kaldı sorusu
Verilen bütün emeklerin cevabı oluyor
Sonunda geriye sadece yorgun bir kalp ve savrulmuş kül kalıyor.

Yüreğinize sağlık
☕🙏

yüreğiniz dert görmesin
tebrikler
esenlikler dilerim